Nato a Schio, fu uno dei soci fondatori
de 'La Panocia'. Scrisse e diede alle stampe nel 1962
'Sbisarande', una raccolta di sue poesie e nel 1975,
edito dalla Tipografia Claudio Menin, il manualetto 'Poetica
tascabile'.
Sue poesie si trovano in 'Versi
nostrani, El Bosco, El me ritrato, Grani de sorgo, La Panocia e La Panocia 1994'.
Le ciàcole no serve
Smiderle Franca
'Il cuore'
Ancó, se meso mondo el ze passúo
e st'altro meso dala fame 'l more,
galo fursi sbalià nostro Signore?
quando 'l ga dito: Varda che no ocore
lavorar tanto, varda là i osei
che no sémena epur ze grassi e bei.
Ai osei, sò 'nca mi, ghe basta un poco
e poco bastarìa anca a la zente
ma, quando proprio no la magna gnente,
star lì a pensarghe su no ze prudente.
Ghe vole in pressa roba da magnare
e chi che ghe la porta in oltramare.
Ma co sto mondo qua tégno e cativo
che spende e spande via pai armamenti,
con siuri slaparuni mai contenti
e con in libartà serti elementi,
voria ben védar se se pol nare vanti
sensa che no se senta e sighi e pianti.
Cossa se pode far par chi ga fame?
Podemo solo dir: Pori putei!
sercare de mandarghe tanti schei,
capire che chi sofre ze fradei,
quel poco che se pol farlo de core
ma pal resto ... pregar nostro Signore.
Ma parcossa?
Co quel to viso tondo da putelo
te parevi 'n alpin proprio sbalià.
Vint'ani, Gigi, te foriva in core
quando che in Albania i t'à mandà.
Pensando a la to tera polesana,
sul Golico, no te vidivi in giro
altro che neve, su par la montagna,
dove che i Greci te spetava a tiro.
A me ricordo quando a l'improviso
i ne ga sbarà 'dosso 'na matina
e Gigi ze saltà de drio de un sojo
dove ze cominsià la so rovina.
Drio quel riparo lu'l se ga fermà
ma 'l capitano fa: 'vanti, Savoia!
A l'ordine se parte par l'assalto
ma i Greci verze un fogo da gran boia.
Gigi se fida a ranpegar sul sojo
ma un colpo can ghe sbrega la man sanca,
el perde el s-ciopo, che ghe casca in tera,
la facia ghe deventa tuta bianca.
Come che 'l pol el torna indrio, sigando
ma 'l capitano el brinca la pistola:
"Bruto viliàco, impreca, i me alpini
no perde 'l s-ciopo, va trovarlo, zola!"
Gigeto mostra la so man sbregà,
che ghe fa mal, tegnendose su 'l brasso,
ma 'l capitano, lu, scorla la testa
fasendo 'l moto - o te vè o te masso.
Ricordo ben che in meso a un tentativo
de 'n altro assalto, me so' ancor trovà
con Gigi li vissin, che me vardava...
ma in fronte sua el gavea 'na s-ciopetà.
EI me vardava stran, con oci chieti,
come chi pensa e serca de capire,
come 'l volesse indovinare el senso
de quel morir massà, de quel patire.
EI me vardava stran, con oci ciari,
fasendome restare li de sasso;
coi oci 'l implorava: "Ma parcossa?!"
strenzendo el s-ciopo suo, solo c'un brasso.